η παγκόσμια φτώχεια

Του Παναγιώτη Κουσίδη
e-mail: kousidp@yahoo.gr

Τη φτώχεια τη δημιούργησε ο καπιταλισμός και τη συντηρεί ο νεοφιλελευθερισμός, λέει κάποιο αριστερό θέσφατο-τσιτάτο...

Ενώ η ανθρωπότητα καταναλώνει 30% περισσότερα από αυτά που μπορεί να παράγει η Γη, την ίδια ώρα το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού πεινάει και στερείται στοιχειώδη αγαθά. Σε περίπου κάθε 4 δευτερόλεπτα πεθαίνει ένας άνθρωπος (συνήθως παιδί). Οι θάνατοι αυτοί δεν οφείλονται μόνο στην έλλειψη τροφής αλλά εξίσου στην έλλειψη πόσιμου νερού και στην έλλειψη φαρμάκων. Ωστόσο, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (Δ.Ν.Τ.) και η Παγκόσμια Τράπεζα δεν διαγράφουν τα χρέη του τρίτου κόσμου, ώστε να
αναπτυχθούν φυσιολογικά και να προσφέρουν τα αναγκαία στους πληθυσμούς τους που λιμοκτονούν και υποφέρουν.
΄Ολοι γνωρίζανε καιαντιλαμβάνονταν ότι ο άναρχος καπιταλισμός όδευε προς μια μεγάλη κρίση και ύφεση. Και αφού ο καπιταλισμός απορύθμισε το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό και οικονομικό σύστημα και αφού κερδοσκόπησε ανεξέλεγκτα, στη συνέχεια φόρτωσε τα βάρη και έβαλε τους φορολογούμενους μικρομεσαίους να πληρώσουν τα σπασμένα. Επειδή και οι μέτοχοι των ευρωπαϊκών τραπεζών ακολούθησαν το πρότυπο των αμερικανικών και θέλησαν εξίσου να επωφεληθούν, η κρίση χτύπησε και την Ευρώπη. ΄Ετσι, τόσο στην Αμερική, όσο και στην Ευρώπη, αναγκάστηκαν οι πολιτικές ηγεσίες να εθνικοποιήσουν έμμεσα τις τράπεζες και να εγγυηθούν τα κρατικά ταμεία την επαναχρηματοδότηση αυτών που βρίσκονταν στα πρόθυρα της χρεωκοπίας και της κατάρρευσης. Τα κράτη εξαγόρασαν τα προβληματικά δάνεια με τα λεφτά των φορολογούμενων και άφησαν την ιδιοκτησία των τραπεζών στους ιδιώτες. Ενώ θα έπρεπε να γίνουν πραγματικές εθνικοποιήσεις, με κρατικό παρεμβατισμό και να ασκηθεί πίεση στους μετόχους να καλύψουν το μεγάλο μέρος του χρέους. Οι ΗΠΑ, που έχουν το μεγαλύτερο έλλειμμα στον κόσμο, εκβιάζουν τους ξένους επενδυτές που έχουν τις καταθέσεις τους σε δολάρια και εκφοβίζουν την ανθρωπότητα με μεγάλο οικονομικό κραχ και με πιθανό μεγάλο πόλεμο.
Οι νεοφιλελεύθεροι ισχυρίζονται ότι η αγορά θα βρει την λύση και ασπάζονται τη θεωρία της "κάθετης διάχυσης", ότι δηλαδή ο πλούτος στην κορυφή της πυραμίδας θα διαχυθεί προς τους φτωχότερους, διότι οι πλούσιοι θα δημιουργήσουν επενδύσεις και θέσεις εργασίας. Συνεπώς, αφήστε την αγορά ασύδοτη χωρίς παρεμβατισμό και χωρίς κυβερνητικές ρυθμίσεις και η αγορά θα κάνει μόνη της το θαύμα. Δεν έχουν αντιληφθεί ή δεν θέλουν να αντιληφθούν ότι αυτά τα καπιταλιστικά δόγματα και οι νεοφιλελεύθερες θεωρίες έχουν αποτύχει και έχουν διαψευσθεί στην πράξη και ότι όλα αυτά τα πειράματα τα πληρώνει ο λαός.
Η παγκόσμια φτώχεια είναι στην πραγματικότητα προϊόν της αποικιοκρατίας και του καπιταλισμού, διότι ανάγκασαν τον τρίτο κόσμο να κλείσουν τη δική τους παραγωγή και ανάπτυξη και να ανοίξουν τις αγορές τους και να εισάγουν καπιταλιστικά προϊόντα. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα ακολουθούν την πάγια αποικιοκρατική πρακτική στον τρίτο κόσμο. Ενώ , η μόνη λύση είναι η "άνευ όρων παραγραφή του χρέους" και όχι η παραγραφή με δυσβάστακτα ανταλλάγματα, που υποκαθιστούν το χρέος με άλλους τρόπους και μεθόδους εξάρτησης (πολιτικοοικονομικής). Ενώ είναι εμφανής η αποτυχία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, ωστόσο, πολλοί οικονομολόγοι εξακολουθούν να το στηρίζουν, διότι τους είναι βολικό να εθελοτυφλούν και να πιστεύουν ότι όλες οι αποτυχίες οφείλονται σε φυσικούς νόμους και ότι η αγορά θα κάνει το θαύμα της. Δεν αναγνωρίζουν το λάθος τους ότι, αφού έπεισαν ή εξανάγκασαν όλες σχεδόν τις χώρες να ιδιωτικοποιήσουν τα πάντα και να αδυνατούν να πληρώσουν τα χρέη τους και φυσικά να αδυνατούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τη φτώχεια των λαών τους.
Εκείνο που μπορεί να αντιμετωπίσει τη φτώχεια, είναι η άμεση διάχυση ενός σημαντικού μέρους της ανάπτυξης και των κερδών των πλουσίων σε ένα παγκόσμιο κοινωνικό ταμείο αλληλεγγύης, ως ανταπόδοση στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων των φτωχών κρατών. Η ανάπτυξη από μόνη της είναι χωρίς αντίκρισμα εάν δεν συνοδεύεται από μείωση της φτώχειας, από περιορισμό της ανεργίας και από εφαρμογή κοινωνικής πολιτικής. Η αλλαγή του συστήματος και η αλλαγή πολιτικής είναι εφικτή, αφενός από την αναδόμηση του καπιταλισμού και αφετέρου από τους λαϊκούς και κοινωνικούς αγώνες.-